Φεύγοντας από την Κοιλάδα

Ο Τόμας ήταν πάλι στη βάρδια. Βρήκε την Πόλυ στο κιόσκι του κέντρου επισκεπτών λίγο μετά την ανατολή του ήλιου. Είχε μαζί του ένα φρέσκο θερμός με καφέ. Το άφησε σε ένα παγκάκι και κάθισε.

Δεν μίλησαν πολύ για λίγο. Η Πόλυ περιποιούνταν τα φτερά της. Το πρωί μύριζε το ποτάμι.

"Φαντάζομαι ότι ετοιμάζεσαι να φύγεις," είπε ο Τόμας.

Η Πόλυ έγειρε το κεφάλι της.

Της μίλησε για το υπόλοιπο πάρκο. Τα ψηλά βουνά πέρα από τον δρόμο Tioga. Το Hetch Hetchy, την άλλη κοιλάδα προς τα βόρεια, φραγμένη εδώ και καιρό αλλά ακόμα όμορφη. Το άλσος με τις σεκόγιες στα λιβάδια Tuolumne. Μιλούσε για αυτά τα μέρη με ήσυχη υπερηφάνεια.

"Αυτό το μέρος δεν σου δείχνει τα πάντα, ακόμα κι αν ζεις εδώ," είπε. "Πιάνεις κομμάτια. Οι άνθρωποι έρχονται για τρεις μέρες και νομίζουν ότι τα είδαν όλα. Είδαν μια καρτ ποστάλ." Ήπιε μια γουλιά καφέ. "Καλύτερα να δεις ένα κομμάτι μέχρι τέλους. Οι πετρίτες; Δεκατέσσερα χρόνια και ακόμα δεν ξέρω τι θα κάνουν αύριο."

Η Πόλυ σκέφτηκε τις βουτιές της από το El Capitan. Δεν είχε προσγειωθεί καθαρά ούτε μια φορά. Είχε επίσης γίνει λιγότερο κακή κάθε φορά. Σκέφτηκε ότι θα μπορούσε να συνεχίσει να γίνεται λιγότερο κακή για μια ζωή.

Ένα λεωφορείο έφτασε. Το ίδιο πράσινο λεωφορείο. Ο ίδιος οδηγός. "Πήγαινε," είπε ο Τόμας. Σηκώθηκε.

Η Πόλυ άνοιξε τα γαλαζοπράσινα φτερά της. Σηκώθηκε από το παγκάκι, έκανε έναν κύκλο πάνω από το κέντρο επισκεπτών και ανέβηκε. Η κοιλάδα έπεσε μακριά. Το El Capitan ήταν στα αριστερά. Το Half Dome στα δεξιά.

Στην κορυφή, έστριψε δυτικά. Κάτω της, ένας πετρίτης κυνηγούσε ένα μικρό κοπάδι από σβίφτες κατά μήκος του βράχου. Τον παρακολούθησε για μισό λεπτό. Μετά βρήκε τον άνεμο που ήθελε και άφησε να την παρασύρει έξω από το πάρκο.