Kupotea Lisbon

Sofía alikuwa na hakika kwamba jumba la makumbusho lilikuwa mitaa mitatu tu. Kulingana na ramani yake, alihitaji kugeuka kushoto tu. Lakini mitaa ya Lisbon haikuwa kama mitaa ya miji mingine. Ilipanda mlimani. Ilipinda kama nyoka. Iliisha bila onyo lolote.

Baada ya dakika ishirini, alisimama katika uwanda mdogo ambao hakuwa ameuona katika ramani yoyote. Paka mmoja alikuwa amelala kitini. Mzee mmoja wa kike alikuwa akining'iniza nguo kutoka uwandani.

"Samahani," Sofía alimwita. "Je, unajua njia ya kwenda jumba la makumbusho?" Mzee huyo alikunja uso wake na kutoweka ndani. Sofía alidhani amekuwa mkali. Lakini dakika moja baadaye, mwanamke huyo alitoka nje ya mlango wa mbele wa jengo, polepole, akishika karatasi.

Alikuwa amechora ramani ndogo kwa mkono. Mitaa mitatu, pembe mbili, chemchemi moja. "Usiiamini simu hapa," alisema kwa Kiingereza kidogo. "Simu hupotea akili katika mtaa huu."

Sofía alimshukuru. Hakukipata jumba la makumbusho siku hiyo. Aliiweka ramani hiyo ya karatasi kwa safari yote.