லிஸ்பனில் தொலைந்து போனது

அருங்காட்சியகம் மூன்று தெருக்கள் தள்ளி இருக்கும் என்று சோஃபியா நம்பினாள். அவளுடைய வரைபடத்தின் படி, இடது பக்கம் திரும்பினால் போதும். ஆனால் லிஸ்பனின் தெருக்கள் மற்ற நகரங்களின் தெருக்களைப் போல் நடந்து கொள்ளவில்லை. அவை மேலே ஏறின. அவை முறுக்கேறின. எச்சரிக்கை இல்லாமல் திடீரென்று முடிந்து போயின.

இருபது நிமிடங்களுக்குப் பிறகு, எந்த வரைபடத்திலும் பார்த்திராத ஒரு சிறிய சதுக்கத்தில் அவள் நின்றாள். ஒரு பூனை நாற்காலியில் தூங்கிக் கொண்டிருந்தது. ஒரு வயதான பெண் மாடியிலிருந்து துணிகளைக் காயப்போட்டுக் கொண்டிருந்தாள்.

"மன்னிக்கவும்," சோஃபியா மேலே பார்த்து கூவினாள். "அருங்காட்சியகத்திற்குப் போகும் வழி தெரியுமா?" வயதான பெண் முகம் சுளித்துக் கொண்டு உள்ளே மறைந்தாள். தான் முரட்டுத்தனமாக நடந்து கொண்டதாக சோஃபியா நினைத்தாள். ஆனால் ஒரு நிமிடம் கழித்து, அந்தப் பெண் கட்டடத்தின் முன் வாசலிலிருந்து மெதுவாக வெளியே வந்தாள், ஒரு காகிதத்தைப் பிடித்துக் கொண்டு.

அவள் கையால் ஒரு சிறிய வரைபடம் வரைந்திருந்தாள். மூன்று தெருக்கள், இரண்டு மூலைகள், ஒரு நீரூற்று. "இங்கே தொலைபேசியை நம்பாதே," அவள் கவனமான ஆங்கிலத்தில் சொன்னாள். "இந்த பகுதியில் தொலைபேசி குழம்பிப் போய்விடும்."

சோஃபியா நன்றி சொன்னாள். அந்த மதியம் அவளால் அருங்காட்சியகத்தைக் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. பயணம் முழுவதும் அந்தக் காகித வரைபடத்தை அவள் வைத்துக் கொண்டாள்.