கிரனாடாவுக்குச் செல்லும் ரயில்

காலை ஆறு மணிக்கு மாட்ரிட்டிலிருந்து ரயில் புறப்பட்டது. பாதி இருக்கைகள் காலியாக இருந்தன. எலெனா ஜன்னல் ஓர இருக்கையைத் தேர்ந்தெடுத்து, நகரம் வறண்ட திறந்த வெளிகளாக மாறுவதைப் பார்த்தாள்.

அவளுக்கு எதிரே ஒரு பெண் அமர்ந்தாள். அவள் வயதானவள் - ஒருவேளை அறுபது, அல்லது அதற்கு மேல் - அவளிடம் ஒரு சிறிய பையில் அலுமினியத் தகட்டில் சுற்றப்பட்ட சாண்ட்விச் இருந்தது. விரைவில் அவளுடைய தொலைபேசி ஒலித்தது. அவள் மெதுவாக பதிலளித்தாள், ஆனால் ரயிலும் மிகவும் அமைதியாக இருந்தது.

"இல்லை, நான் இன்னும் அவளிடம் சொல்லவில்லை," அந்தப் பெண் கிசுகிசுத்தாள். "நான் சொல்வேன், ஆனால் இன்று இல்லை. இன்று நான் அவளைப் பார்க்க மட்டுமே விரும்புகிறேன்." ஒரு இடைவெளி. "நான் நோயாளி என்று அவளுக்குத் தெரியாது. தயவுசெய்து, நீங்களும் அவளிடம் சொல்லாதீர்கள்."

எலெனா ஜன்னலை வெளியே பார்த்து கேட்காதது போல் நடித்தாள். ஆனால் அவளால் கேட்பதை நிறுத்த முடியவில்லை. அந்தப் பெண் இன்னும் சில நிமிடங்கள் பேசினாள், பின் போனை வைத்துவிட்டு தனது சாண்ட்விச்சை மெதுவாக சாப்பிட்டாள்.

ரயில் கிரனாடாவை அடைந்தபோது, அந்தப் பெண் எழுந்து எலெனாவைப் பார்த்தாள். "நான் என் பேத்தியைப் பார்க்கப் போகிறேன்," என்றாள், எலெனா ஏற்கனவே கேட்ட ஏதோ ஒன்றை விளக்குவது போல். "நான் அவளை ஒரு வருடமாகப் பார்க்கவில்லை. நல்ல பயணம்."

எலெனா அவள் தளத்தில் நடந்து கூட்டத்தில் மறைவதைப் பார்த்தாள்.