De Duikende Valk

Polly dacht twee dagen na over de slechtvalk. Ze wilde de vorm van zijn duik voelen.

Op de derde ochtend, voordat de parkeerplaatsen vol waren, ging ze naar El Capitan. Ze vond een slechtvalk op een hoge richel. Het was een mannetje, kleiner dan het vrouwtje dat ze met Tomas had gezien. Leigrijze rug, witgestreepte borst. Het was iets aan het eten.

Ze ging op een manzanita-tak zitten, vijftig meter verderop, en wachtte.

De slechtvalk maakte zijn maaltijd af. Hij veegde zijn snavel aan de rots en keek naar haar. Toen stapte hij van de richel.

Hij sloeg niet met zijn vleugels. Hij vouwde zijn vleugels tegen zijn lichaam, als een blad dat in een steel wordt getrokken, en viel. Hij versnelde. Hij ging in twee seconden langs het midden van de klif. Toen spreidde hij zijn vleugels uit, maakte een bocht en verdween achter een steunbeer.

Een slechtvalk kan tijdens een duik een snelheid van 380 kilometer per uur bereiken. Dat is de snelste beweging van elk dier op aarde. Om zo snel te duiken zonder letsel, hebben slechtvalken een derde ooglid dat over het oog sluit om de wind buiten te houden. Ze hebben kleine kegeltjes in hun neusgaten die de luchtstroom naar hun longen vertragen.

Polly was niet gebouwd voor die duik. Dat wist ze. Maar de nieuwsgierigheid was groter dan het weten.

Ze vloog naar de richel en keek naar beneden. De val was bijna verticaal. Ze vouwde haar vleugels tegen haar groene lichaam. Ze kantelde naar voren. Ze viel.

Het was geen slechtvalkduik. Het was een papegaai die te veel haast had. Ze wiebelde. De wind kwam onder één vleugel. Ze corrigeerde, verloor de lijn, corrigeerde opnieuw. Twintig meter verder opende ze haar vleugels en trok zich terug in een losse, beschaamde boog.

Ze probeerde het opnieuw, kleiner, vanaf een lagere plek. Toen nog eens, nog lager. Tegen de middag had ze acht korte duiken gemaakt. Geen enkele was een slechtvalkduik. Maar allemaal waren ze een beetje beter dan de vorige.