De Baai van Napels

Polly kwam laat in de ochtend over de Baai van Napels aan. Het water had de kleur van groen glas. De Vesuvius stond aan de andere kant van de baai, deels verborgen door nevel. De lucht rook naar zout en diesel van vissersboten.

Ze volgde de kustlijn. Ze zag wasgoed hangen aan balkons en scooters in de straten.

Haar bestemming was een oud gebouw aan het water. Een kleine koperen plaquette las STAZIONE ZOOLOGICA ANTON DOHRN, FONDATA 1872.

Polly kende deze plek. Het was opgericht door een Duitse zoöloog genaamd Anton Dohrn. De Baai van Napels is een van de rijkste zee-ecosystemen in Europa. Het instituut bestudeert sinds 1873 octopussen. Het is het oudste nog werkende mariene biologisch instituut ter wereld.

Ze ging op de reling zitten. Een jonge onderzoeker in een marineblauwe laboratoriumjas ontgrendelde de achterdeur. Ze zag Polly en glimlachte. "Kom binnen."

Het gebouw rook naar zeewater. Lange gangen liepen tussen kamers vol tanks. Door de glazen wanden zag Polly sardines, een kleine octopus in een hoek en een zeenaaktslak op een kelpblad.

De onderzoeker heette Chiara Bianchi. Ze bestudeerde al negen jaar de cognitie van koppotigen. "De octopussen zijn de slimste dieren hier," zei ze. "Of in ieder geval de slimste waarvan we zeker weten dat ze bewust zijn."

Ze kwamen bij een hoge ronde tank. Een kaartje aan de zijkant las PASTA, 2,3KG, GPO. Binnenin, opgerold in een stuk plastic pijp, zat een reuzenpijlinktvis. Acht armen waren netjes om zichzelf gewikkeld. Een gouden oog keek door het glas.