Rijden Met Ranger Tomas

Polly werd wakker op de reling van de shuttle toen de zon opkwam. De bus had de hele nacht bij het bezoekerscentrum gestaan. Een man in een bruine uniform was bezig de deur van een klein kantoor aan de overkant van het parkeerterrein te ontgrendelen. Op zijn naamplaatje stond T. RODRIGUEZ. Hij keek op, zag haar en lachte zachtjes. "Bezoekerspas is daar," zei hij, wijzend naar een kiosk. "Of je kunt met mij meerijden."

Zo kwam het dat Polly de ochtend doorbracht op de passagiersstoel van de truck van een ranger in de wildernis.

Tomas was al veertien jaar ranger in Yosemite. Hij had een thermosfles met koffie, een clipboard, een radio die om de paar minuten kraakte, en een rugzak met onder andere een opgevouwen zeil, een kleine zaag, vier energierepen en een paperback. Hij reed langzaam. Hij stopte vaak.

De eerste stop was bij een weide in de buurt van Sentinel Rock. Tomas zette een breedgerande hoed op en liep het gras in. Hij zocht, vertelde hij Polly, naar tekenen dat beren zich tegoed hadden gedaan aan de wilde bloemen. "In juni komen de maïslelies op. Beren zijn er dol op. We markeren de weides waar ze eten, zodat bezoekers ze ruimte geven."

Polly sprong naar beneden naar het open raam van de truck. Het gras was nat tot aan haar knieën. De maïslelies waren nog niet opgekomen. Ze waren slechts groene speren, ongeveer een handbreedte boven de grond. Tomas maakte een kleine aantekening op zijn clipboard en ze reden verder.

De weg klom omhoog. Ze passeerden een bord waarop stond TIOGA ROAD GESLOTEN, en een ander dat zei ALLEEN VOOR SHUTTLEVERKEER. Tomas zwaaide naar een collega in een andere truck die de andere kant op reed. De weg kronkelde omhoog langs de granieten schouder van de vallei. De lucht koelde af.

Bij een haarspeldbocht stopte Tomas en wees. Een slechtvalk zat op een rotsknobbel ongeveer dertig meter verderop. Polly's rode hoofd kantelde. De slechtvalk keek naar haar, naar Tomas, en weer terug naar haar. Toen liet hij zich van de rots vallen en was verdwenen.

"Ze nestelen op de kliffen," zei Tomas. "We hebben ze al een tijd geleden van de lijst van bedreigde diersoorten gehaald, maar we tellen nog steeds. Dit jaar hebben we zes paren in de vallei."

Polly dacht aan de val van de slechtvalk. Van een staande positie naar verdwenen in minder dan een seconde. Er was een specifieke manier waarop hij zijn vleugels had gevouwen toen hij vertrok. Ze wilde het proberen. Misschien morgen.

Bij de volgende parkeerplaats stapte Tomas uit en liep alleen het bos in. Tien minuten later kwam hij terug met een metalen cilinder. "Een berenbestendige voedselkluis die iemand probeerde te begraven," zei hij. "Educatieve kans." Hij legde het in de laadbak van de truck. De cilinder rolde en rammelde.

Tegen de middag kwamen ze uit bij een uitkijkpunt genaamd Olmsted Point. Het hele panorama van het hoogland opende zich voor hen. Tenaya Lake op de bodem van een granieten kom. Half Dome van achteren. Poolgrijze pieken vervagend in de nevel.

"Dit," zei Tomas, "is het deel waar de meeste mensen aan voorbij rijden." Hij schonk een kleine hoeveelheid van zijn koffie in de deksel van zijn thermosfles en zette het naast Polly op het dashboard. "Blijf nog even."