Καβαλώντας με τον Δασοφύλακα Τόμας

Η Πόλυ ξύπνησε πάνω στο κιγκλίδωμα του λεωφορείου καθώς ανέτειλε ο ήλιος. Το λεωφορείο είχε παρκάρει όλη τη νύχτα στο κέντρο επισκεπτών. Ένας άντρας με καφέ στολή ξεκλείδωνε την πόρτα ενός μικρού γραφείου απέναντι. Το όνομά του ήταν Τ. ΡΟΝΤΡΙΓΚΕΖ. Κοίταξε ψηλά, την είδε και γέλασε σιγανά. "Η κάρτα επισκέπτη είναι εκεί," είπε, δείχνοντας ένα περίπτερο. "Ή μπορείς να έρθεις μαζί μου."

Έτσι βρέθηκε η Πόλυ να περνάει το πρωινό στη θέση του συνοδηγού του φορτηγού ενός δασοφύλακα της ενδοχώρας.

Ο Τόμας ήταν δασοφύλακας στο Γιοσέμιτι για δεκατέσσερα χρόνια. Είχε ένα θερμός με καφέ, ένα κλιπ με χαρτιά, ένα ραδιόφωνο που έτριζε κάθε λίγα λεπτά και ένα σακίδιο που περιείχε, μεταξύ άλλων, μια διπλωμένη τέντα, ένα μικρό πριόνι, τέσσερις ενεργειακές μπάρες και ένα βιβλίο τσέπης. Οδηγούσε αργά. Σταματούσε συχνά.

Η πρώτη στάση ήταν σε ένα λιβάδι κοντά στο Βράχο του Σέντινελ. Ο Τόμας φόρεσε ένα καπέλο με φαρδύ γείσο και περπάτησε στο γρασίδι. Έψαχνε, είπε στην Πόλυ, για σημάδια ότι οι αρκούδες είχαν βόσκησει στα αγριολούλουδα. "Τον Ιούνιο βγαίνουν οι κρίνες του καλαμποκιού. Οι αρκούδες τις λατρεύουν. Σημειώνουμε τα λιβάδια όπου τρέφονται, ώστε οι επισκέπτες να τους δίνουν χώρο."

Η Πόλυ πήδηξε κάτω από το ανοιχτό παράθυρο του φορτηγού. Το γρασίδι ήταν υγρό μέχρι τα γόνατά της. Οι κρίνες του καλαμποκιού δεν είχαν ακόμα βγει. Ήταν μόνο πράσινα βλαστάρια περίπου στο ύψος μιας παλάμης πάνω από το έδαφος. Ο Τόμας έκανε μια μικρή σημείωση στο κλιπ του και συνέχισαν.

Ο δρόμος ανέβαινε. Πέρασαν μια πινακίδα που έλεγε ΚΛΕΙΣΤΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΤΙΟΓΚΑ και άλλη μία που έλεγε ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΔΡΟΜΟΛΟΓΙΑ ΛΕΩΦΟΡΕΙΩΝ. Ο Τόμας χαιρέτησε έναν συνάδελφο σε άλλο φορτηγό που ερχόταν από την αντίθετη κατεύθυνση. Ο δρόμος ανέβαινε τη γρανιτένια πλευρά του τοίχου της κοιλάδας. Ο αέρας δρόσιζε.

Σε μια στροφή, ο Τόμας σταμάτησε και έδειξε. Ένας πετρίτης καθόταν σε έναν βράχο περίπου τριάντα μέτρα μακριά. Το κόκκινο κεφάλι της Πόλυ έγειρε. Ο πετρίτης την κοίταξε, τον Τόμας, και πάλι εκείνη. Έπειτα έπεσε από τον βράχο και χάθηκε.

"Φωλιάζουν στους γκρεμούς," είπε ο Τόμας. "Τους βγάλαμε από τη λίστα των απειλούμενων εδώ και καιρό, αλλά ακόμα τους μετράμε. Έχουμε έξι ζευγάρια στην κοιλάδα φέτος."

Η Πόλυ σκέφτηκε την πτώση του πετρίτη. Από μια στατική θέση σε εξαφάνιση σε λιγότερο από ένα δευτερόλεπτο. Υπήρχε ένας συγκεκριμένος τρόπος που είχε διπλώσει τα φτερά του καθώς έφευγε. Ήθελε να το δοκιμάσει. Ίσως αύριο.

Στην επόμενη στάση, ο Τόμας βγήκε και περπάτησε μόνος του στο δάσος. Επέστρεψε δέκα λεπτά αργότερα κρατώντας έναν μεταλλικό κύλινδρο. "Κάποιος προσπάθησε να θάψει ένα αρκουδοανθεκτικό ντουλάπι τροφίμων," είπε. "Ευκαιρία για μάθημα." Το έβαλε στην καρότσα του φορτηγού. Ο κύλινδρος κύλησε και έκανε θόρυβο.

Κοντά στο μεσημέρι βγήκαν σε ένα σημείο θέας που ονομάζεται Σημείο Όλμστεντ. Όλη η έκταση της ορεινής χώρας απλώθηκε μπροστά τους. Η Λίμνη Τενάγια στον πάτο μιας γρανιτένιας λεκάνης. Το Μισό Θόλο από πίσω. Πολικά γκρίζες κορυφές που χάνονταν στην ομίχλη.

"Αυτό," είπε ο Τόμας, "είναι το μέρος που οι περισσότεροι προσπερνούν." Έριξε μια μικρή ποσότητα καφέ στο καπάκι του θερμός του και το άφησε δίπλα στην Πόλυ στο ταμπλό. "Μείνε λίγο."