Yosemite heeft de donkerste hemel die de meeste Amerikaanse bezoekers ooit zien. Polly had dit van Tomas gehoord. Ze wilde het zelf ervaren.
Ze wachtte de middag af bij Glacier Point, een uitkijkpunt 970 meter boven de vallei. Een kleine menigte was daar voor de zonsondergang. Polly zat op de railing.
De zon ging onder achter de Sierra-bergrug. Half Dome, aan de overkant van de vallei, ving het laatste rode licht op zijn gezicht en hield het twintig seconden vast. Toen verdween het rood. De menigte klapte zachtjes.
Een parkastronoom in een bruine vest zette een kleine telescoop op. Hij gaf een praatje terwijl de lucht donkerder werd. Hij legde uit dat de meeste Amerikaanse steden de Melkweg zijn kwijtgeraakt door straatverlichting. Maar in Yosemite, op een heldere nacht, kun je nog steeds zien wat mensen hier al duizenden jaren zien.
De eerste sterren verschenen één voor één. Bij volledige duisternis was de Melkweg een band van bleek licht die de hemel overstak. Het werd onderbroken door donkere vlekken waar stofwolken de sterren erachter blokkeerden. De grootste donkere vlek heette de Grote Scheur. Polly kon het duidelijk zien.
Read it. Then say it.
Shadow this paragraph in the PollyStop app — record yourself, see how close your pronunciation gets to a native speaker's, sentence by sentence. Free.
De astronoom richtte de telescoop op een kleine vlek bij Boogschutter. "Dit is het centrum van ons sterrenstelsel," zei hij. "Het superzware zwarte gat in het hart ervan is zesentwintigduizend lichtjaar ver weg."
Een bezoeker keek door het oculair en stapte toen terug. De astronoom kantelde de telescoop zodat Polly ook kon kijken. Door het oculair zag ze een dichte cluster van sterren en stof.
Zesentwintigduizend jaar geleden begon het licht dat die cluster verliet aan zijn reis naar deze telescoop. Polly keek lange tijd.
