கிளேசியர் பாயிண்டில் பால்வெளி

யோசமிடி அமெரிக்க பார்வையாளர்கள் காணும் மிக இருண்ட வானத்தை கொண்டுள்ளது. இது பற்றி பொல்லி தோமஸிடம் கேட்டிருந்தாள். அவள் இதைத் தானாகவே பார்க்க விரும்பினாள்.

அவள் மதியத்தை கிளேசியர் பாயிண்டில் கழித்தாள், இது பள்ளத்தாக்கின் தரையில் இருந்து 970 மீட்டர் உயரத்தில் உள்ளது. அங்கு சூரிய அஸ்தமனத்தை காண சிறிய கூட்டம் ஒன்று இருந்தது. பொல்லி பாயிலின் மீது அமர்ந்திருந்தாள்.

சூரியன் சியாரா மலைத்தொடரின் பின்னால் மறைந்தது. பள்ளத்தாக்கின் மறுபுறம் உள்ள ஹாஃப் டோம் அதன் முகத்தில் கடைசி சிவப்பு ஒளியை இருபது விநாடிகள் பிடித்துக் கொண்டது. பின்னர் சிவப்பு ஒளி மறைந்தது. கூட்டம் மெதுவாக கைத்தட்டியது.

பூங்கா வானியல் அறிஞர் ஒருவர் பழுப்பு நிற மேலங்கி அணிந்து ஒரு சிறிய தொலைநோக்கியை அமைத்தார். வானம் இருண்டு கொண்டிருக்கும் போது அவர் பேசினார். பெரும்பாலான அமெரிக்க நகரங்களில் தெருவிளக்குகளால் பால்வெளி காணாமல் போய்விட்டது என்று அவர் விளக்கினார். ஆனால் யோசமிடியில், தெளிவான இரவில், மனிதர்கள் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக இங்கு பார்த்ததை நீங்கள் இன்னும் பார்க்க முடியும்.

முதல் நட்சத்திரங்கள் ஒன்றாக ஒன்று வெளிவந்தன. முழு இருளில், பால்வெளி வானத்தில் ஓடும் ஒளியின் ஒரு மங்கலான பட்டையாக இருந்தது. நட்சத்திரங்களை மறைக்கும் தூசிப் புயலால் அது இடைவெளியுடன் இருந்தது. பெரிய இருண்ட பகுதி 'கிரேட் ரிஃப்ட்' என்று அழைக்கப்பட்டது. பொல்லி அதை தெளிவாகக் காண முடிந்தது.

வானியல் அறிஞர் தொலைநோக்கியை சஜிடேரியஸ் அருகே ஒரு சிறிய மாசு நோக்கி திருப்பினார். "இது நமது விண்மீன் மண்டலத்தின் மையம்," அவர் கூறினார். "அதன் மையத்தில் உள்ள மிகப்பெரிய கருந்துளை இருபத்தாறு ஆயிரம் ஒளியாண்டுகள் தூரத்தில் உள்ளது."

ஒரு பார்வையாளர் கண்கண்ணாடியில் பார்த்து பின்னர் பின்வாங்கினார். வானியல் அறிஞர் தொலைநோக்கியை பொல்லி பார்க்கும் வகையில் திருப்பினார். கண்கண்ணாடியில் நட்சத்திரங்களும் தூசிகளும் அடர்த்தியாகக் காணப்பட்டன.

இருபத்தாறு ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, அந்தக் குழுமத்திலிருந்து வெளிவந்த ஒளி இந்த தொலைநோக்கிக்குப் பயணம் செய்யத் தொடங்கியது. பொல்லி நீண்ட நேரம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.