Βλαδιβοστόκ

Το έβδομο πρωί, το τρένο ήταν προγραμματισμένο να φτάσει στο Βλαδιβοστόκ στις 06:15 ώρα Μόσχας, που ήταν 13:15 τοπική ώρα. Η Πόλι ξύπνησε με το πρώτο φως της τοπικής αυγής, γύρω στις πέντε.

Μέσα από το παράθυρο, το δάσος είχε δώσει τη θέση του σε ένα χαμηλό κυματιστό τοπίο με ξερές λοφώδεις εκτάσεις και γρασίδι. Ο Ειρηνικός ήταν κάπου μπροστά. Δεν μπορούσε ακόμα να τον δει, αλλά μπορούσε να τον νιώσει, όπως νιώθεις ένα μεγάλο σώμα νερού χωρίς να το βλέπεις. Το φως ήταν διαφορετικό. Ο αέρας, ακόμα και μέσα από το κλειστό παράθυρο, μύριζε διαφορετικά.

Η γυναίκα στο πάνω κρεβάτι ήταν κι αυτή ξύπνια. Ετοίμαζε τις αποσκευές της για ώρες.

Ο τελευταίος σταθμός πριν το Βλαδιβοστόκ ήταν το Ουσουρίσκ. Το τρένο σταμάτησε εκεί για δεκαπέντε λεπτά. Η Πόλι κατέβηκε στην πλατφόρμα. Μια γυναίκα πουλούσε καπνιστά ψάρια από ένα πτυσσόμενο τραπέζι. Τα ψάρια ήταν ασημένια και τα μάτια τους ακόμα καθαρά. Η Πόλι αγόρασε ένα μικρό κομμάτι με την τελευταία της όρεξη. Η γυναίκα το τύλιξε σε εφημερίδα και δεν δέχτηκε καμία πληρωμή που η Πόλι μπορούσε να δει. Η συναλλαγή ήταν, όπως κατάλαβε η Πόλι, απλά ότι το ψάρι είχε πιαστεί και η Πόλι ήταν πεινασμένη. Κάποιες αγορές λειτουργούν έτσι.

Το τρένο συνέχισε. Αργά τώρα. Ο Ειρηνικός εμφανίστηκε στη δεξιά πλευρά του τρένου γύρω στις έντεκα τοπική ώρα. Ήταν γκρίζος και φωτεινός. Το φως από το νερό γέμισε το βαγόνι. Η Πόλι κάθισε στο παράθυρο και παρακολουθούσε.

Το Βλαδιβοστόκ έφτασε ξαφνικά. Η πόλη είναι χτισμένη σε λόφους που κατεβαίνουν στη θάλασσα, και το τρένο περνάει μέσα από έναν από αυτούς τους λόφους για να εισέλθει στην πόλη. Το τέλος της γραμμής είναι ακριβώς στο λιμάνι. Το τέρμα των γραμμών απέχει σαράντα μέτρα από το νερό.

Το τρένο έκανε την τελική του στάση. Το ρολόι πάνω από την πόρτα του διαμερίσματος, που ήταν στη Μόσχα για επτά ημέρες, έδειχνε 06:23. Το τοπικό ρολόι στο σταθμό έδειχνε 13:23.

Η Πόλι κατέβηκε στην πλατφόρμα. Το Βλαδιβοστόκ ήταν μια λιμενική πόλη με χαμηλά πέτρινα κτίρια και απότομους δρόμους, βαμμένα σε ένα μείγμα απαλών κίτρινων και ξεθωριασμένων μπλε της θάλασσας, με τα κατάρτια των αλιευτικών σκαφών και τους γερανούς ενός λιμανιού εμπορευματοκιβωτίων ορατά στο τέλος κάθε δρόμου. Ο αέρας μύριζε ψάρι, σκουριά και αλάτι. Γλάροι τσακώνονταν για κάτι στην αποβάθρα.

Στο τέλος της πλατφόρμας υπήρχε ένας μικρός λευκός οβελίσκος, παρόμοιος με εκείνον κοντά στο Περβουράλσκ, αλλά αντί για ΕΥΡΩΠΗ και ΑΣΙΑ, η επιγραφή σε αυτόν έγραφε ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΟ 9.289. Το τέλος της γραμμής.

Η Πόλι στάθηκε στον οβελίσκο για ένα μεγάλο λεπτό. Επτά ημέρες. Είκοσι πέντε εκατομμύρια σημύδες. Μισό δισεκατομμύριο χρόνια ουραλικού βράχου. Είκοσι πέντε εκατομμύρια χρόνια της Βαϊκάλης. Ένας γερανός. Οκτώ ζώνες ώρας, από τις οποίες το τρένο είχε παρατηρήσει μόνο μία. Μία θάλασσα σε κάθε άκρο.

Τέντωσε τα γαλαζοπράσινα φτερά της.

Ο Ειρηνικός ήταν ακριβώς πέρα από το λιμενοβραχίονα. Ο άνεμος από το νερό ήταν δυνατός. Η Πόλι σηκώθηκε από την πλατφόρμα, ανέβηκε πάνω από τους γερανούς του λιμανιού εμπορευματοκιβωτίων και βγήκε πάνω από τον κόλπο. Το Βλαδιβοστόκ έμεινε πίσω. Η Θάλασσα της Ιαπωνίας άνοιξε μπροστά της.

Κάπου μακριά στην άλλη πλευρά αυτής της θάλασσας υπήρχε ένα μικρό ινστιτούτο στη Νάπολη που είχε αφήσει δύο εβδομάδες πριν. Κάπου μακριά στην άλλη πλευρά ΑΥΤΟΥ ήταν η Μόσχα, όπου είχε επιβιβαστεί σε ένα τρένο. Ο κόσμος, σκέφτηκε η Πόλι, είχε πραγματικό μέγεθος. Το τρένο ήταν ένας τρόπος να το νιώσει.

Έστριψε νοτιοανατολικά και άρχισε να ψάχνει για τον επόμενο άνεμο.