Tomas had weer dienst. Hij vond Polly bij de kiosk van het bezoekerscentrum, net na zonsopgang. Hij had een verse thermoskan koffie bij zich. Hij zette die op een bankje en ging ernaast zitten.
Een tijdje zeiden ze niet veel. Polly poetste haar vleugelveren. De ochtend was koel en rook naar de rivier.
"Ik neem aan dat je verder trekt," zei Tomas uiteindelijk.
Polly kantelde haar rode kop. Hij knikte langzaam.
Hij vertelde haar over de rest van het park, de delen waar ze nog niet was geweest. Het hoogland langs Tioga Road, met zijn meren en kale granieten koepels. Hetch Hetchy, de andere vallei in het noorden, meer dan honderd jaar geleden afgedamd en omgevormd tot een reservoir, nog steeds prachtig, nog steeds grotendeels leeg. De sequoia's in Tuolumne Meadows. Hij sprak over deze plekken met de kalme trots van iemand die veertien jaar heeft besteed aan het leren kennen van één stuk bergen.
"Deze plek laat je niet echt alles zien," zei hij. "Zelfs als je hier woont. Je vangt stukjes op. De slechtvalken, de lelies, de Melkweg op woensdag maar niet op donderdag. Mensen komen drie dagen en denken dat ze het gezien hebben. Ze hebben een ansichtkaart gezien." Hij nam een slok van zijn koffie. "Beter om één stuk helemaal te zien, denk ik. De slechtvalken waar ik je over vertelde? Veertien jaar en ik weet nog steeds niet wat ze morgen gaan doen."
Polly dacht aan haar duiken van de El Capitan-richel. Ze was nog geen enkele keer netjes geland. Maar ze was er wel elke keer minder slecht in geworden. Ze dacht dat ze haar hele leven minder slecht zou kunnen blijven worden.
Read it. Then say it.
Shadow this paragraph in the PollyStop app — record yourself, see how close your pronunciation gets to a native speaker's, sentence by sentence. Free.
Een shuttlebus reed voor. Dezelfde groene bus. Dezelfde chauffeur. De chauffeur zwaaide naar Tomas toen ze de deur opendeed. Tomas zwaaide terug.
"Daar ga je," zei hij. Hij stond op. Hij had zijn koffie niet op.
Polly strekte haar blauwgroene vleugels. De deur van de shuttle stond nog open. Ze kon de opwarmende dennen van het ochtendbos ruiken en de vage diesel van de bus en de rivier daarachter.
Ze steeg op van de leuning van het bankje, cirkelde eenmaal boven het bezoekerscentrum en klom. De vallei viel weg. El Capitan stond links. Half Dome rechts. De Merced stroomde over de bodem.
Bij de rand draaide ze naar het westen. Onder haar joeg een slechtvalk op een kleine zwerm gierzwaluwen langs de klif. Polly keek er een halve minuut naar. Toen vond ze de wind die ze wilde en liet die haar het park uit dragen.
Achter haar was Tomas al op weg naar de weide. Hij had een clipboard bij zich. Er zouden maïsbloemen zijn om vandaag te markeren, en morgen, en volgend jaar.
