Afscheid van Pasta

Op de zevende ochtend kwam Polly vroeg naar de tank. Het laboratorium was stil. Chiara zou pas over een uur komen. Het instituut ontwaakte al honderdvierenenvijftig jaar op deze manier.

Pasta bevond zich aan de voorkant van de tank.

Dit was niet normaal. Zes ochtenden lang had Polly op de rand gezeten en was de octopus opgerold in haar buis, of zwevend in een hoek. Vandaag drukte de octopus zich tegen de voorwand, alle acht armen losjes tegen het glas, haar enige zichtbare oog op gelijke hoogte met Polly's.

Ze keken elkaar aan.

Wat er tussen een papegaai en een reuzenoctopus uit de Stille Oceaan gebeurt, is waarschijnlijk geen vriendschap. De octopus was misschien gewoon nieuwsgierig naar het warmbloedige wezen dat al zes dagen bij haar tank was. Octopussen kunnen warmte door hun huid voelen. Ze kunnen beweging door hun zuignappen waarnemen. Ze verzamelden informatie.

Polly huppelde langs de rand. Het oog van de octopus volgde haar, en toen verschoven haar armen langzaam om Polly te volgen. Toen Polly stopte, stopte het oog ook.

Zeven volle minuten keken ze naar elkaar. Het waterfilter zoemde zachtjes.

Toen deed de octopus iets wat Polly haar de hele week nog niet had zien doen. Ze ontvouwde langzaam een arm en drukte de punt ervan tegen het glas, precies tegenover waar Polly's poot rustte. De zuignappen spreidden zich, en werden toen stil.

Polly boog haar snavel naar het glas en raakte het zachtjes aan met haar gesloten snavel. Door het koude glas was er aan haar kant niets. Aan de kant van de octopus misschien heel veel.

De arm bleef een lange minuut. Toen gleed hij terug in het water.

Chiara kwam binnen met twee kopjes koffie. "Je vertrekt," zei ze. "Ik had me dit al voorgesteld. Reis veilig. Kom terug wanneer je kunt."

Polly vloog van de rand. Ze vloog door de lange gang van het instituut, langs de sardines en het kelp, en naar buiten in de heldere ochtend van de Villa Comunale. De Baai van Napels opende zich voor haar.