Pożegnanie z Makaronem

Siódmego ranka Polly zeszła do akwarium wcześnie. Laboratorium było ciche. Chiara miała przyjść za godzinę. Instytut budził się tak każdego ranka od stu pięćdziesięciu czterech lat.

Makaron był na przodzie akwarium.

To nie było normalne. Przez sześć poranków Polly siedziała na krawędzi, a ośmiornica była zwinięta w swojej rurze albo dryfowała w kącie. Dziś ośmiornica była przyciśnięta do przedniej szyby, wszystkie osiem ramion luźno rozłożonych na szkle, jej jedyne widoczne oko na poziomie oczu Polly.

Spojrzały na siebie.

Co przechodzi między papugą a wielką ośmiornicą pacyficzną, to prawdopodobnie nie przyjaźń. Ośmiornica mogła po prostu badać ciepłokrwiste stworzenie, które było przy jej akwarium przez sześć dni. Ośmiornice potrafią odczytywać ciepło przez skórę. Potrafią odczytywać ruch przez swoje przyssawki. Zbierały informacje.

Polly przeskakiwała wzdłuż krawędzi. Oko ośmiornicy śledziło ją, potem jej ramiona powoli przesuwały się, by podążać za nią. Kiedy Polly się zatrzymała, oko także się zatrzymało.

Przez pełne siedem minut patrzyły na siebie. Filtr wody cicho brzęczał.

Potem ośmiornica zrobiła coś, czego Polly nie widziała przez cały tydzień. Powoli rozwinęła jedno ramię i przycisnęła jego koniec do szkła dokładnie naprzeciw miejsca, gdzie spoczywała noga Polly. Przyssawki rozłożyły się, potem zastygły.

Polly opuściła dziób do szkła i delikatnie go dotknęła zamkniętym dziobem. Przez zimne szkło, po jej stronie, nie było nic. Po stronie ośmiornicy, być może bardzo wiele.

Ramię pozostało przez długą minutę. Potem wsunęło się z powrotem do wody.

Chiara weszła z dwoma kawami. "Wyjeżdżasz," powiedziała. "Wyobrażałam sobie, że tak się stanie. Podróżuj bezpiecznie. Wróć, kiedy będziesz mogła."

Polly uniosła się z krawędzi. Poleciała w dół długiego korytarza instytutu, obok sardynek i wodorostów, i wyleciała na jasny poranek Villa Comunale. Zatoka Neapolitańska otworzyła się przed nią.