De Berkenbossen

Op de tweede ochtend was de trein al vierhonderd kilometer ten oosten van Moskou. Polly werd wakker op het kleine opklaptafeltje. Het licht door het raam was het zachte grijs van een noordelijke zomerochtend. Galina, de oudere vrouw, dronk al thee uit een glas in een metalen houder.

"Berken," zei ze.

Polly keek. Buiten raasden bomen met witte stammen voorbij met zestig kilometer per uur. Ze waren overal. Ze gingen maar door. Ze stonden niet in bosjes of open plekken. Ze waren het hele landschap.

Dit was de westelijke rand van de Russische berkenzone. De witte berk heeft het grootste natuurlijke verspreidingsgebied van alle loofbomen op aarde. Hij groeit waar bijna niets anders wil groeien. Het is de boom die zegt: hier is een brand geweest, of, hier komt een bos, maar ik ben er eerst.

De jonge man met de laptop, wiens naam Pavel bleek te zijn, keek op. "Jij bent de papegaai," zei hij in vlak Engels. "Ik merkte het op." Hij ging weer verder met typen.

Galina schonk een tweede glas thee in en bood het aan Polly aan. Het had de kleur van amber. Een dun schijfje citroen dreef bovenop. De samovar aan het einde van de wagon stond al twaalf uur aan.

Polly nam voorzichtig een slokje van de rand van het glas. Het was erg heet en erg zoet.

"Het langste deel van deze reis zijn de bomen," zei Galina. "Mensen begrijpen dit niet totdat ze het zelf meemaken. Je zit zes dagen in een trein en je kijkt naar bomen. Er komt geen einde aan."

De taiga begint voorbij de Wolga. Ongeveer veertig procent van Rusland is taiga. Het land bevat ongeveer twintig procent van alle bossen ter wereld.

Polly nam een tweede slok. Pavel typte. Galina keerde terug naar haar boek. Buiten gleden vierhonderd kilometer voorbij alsof het één aaneengesloten berk was.