Τα Δάση με τις Σημύδες

Το δεύτερο πρωί, το τρένο ήταν ήδη τετρακόσια χιλιόμετρα ανατολικά της Μόσχας. Η Πόλυ ξύπνησε πάνω στο μικρό πτυσσόμενο τραπέζι. Το φως από το παράθυρο ήταν το απαλό γκρι ενός βόρειου καλοκαιρινού πρωινού. Η Γκαλίνα, η μεγαλύτερη γυναίκα, έπινε ήδη τσάι από ένα ποτήρι σε μεταλλική βάση.

"Σημύδες," είπε.

Η Πόλυ κοίταξε. Έξω, δέντρα με λευκούς κορμούς περνούσαν με εξήντα χιλιόμετρα την ώρα. Ήταν παντού. Συνεχίζονταν. Δεν ήταν σε άλση ή ξέφωτα. Ήταν ολόκληρο το τοπίο.

Αυτό ήταν το δυτικό άκρο της ζώνης σημύδας της Ρωσίας. Η λευκή σημύδα έχει την ευρύτερη φυσική εξάπλωση από οποιοδήποτε φυλλοβόλο δέντρο στη Γη. Αναπτύσσεται εκεί όπου σχεδόν τίποτα άλλο δεν μπορεί. Είναι το δέντρο που λέει: εδώ υπήρξε φωτιά, ή, εδώ θα υπάρξει δάσος, αλλά εγώ είμαι εδώ πρώτη.

Ο νεαρός με το λάπτοπ, που το όνομά του αποδείχθηκε ότι ήταν Πάβελ, κοίταξε πάνω. "Είσαι ο παπαγάλος," είπε σε επίπεδα αγγλικά. "Το παρατήρησα." Επέστρεψε στο πληκτρολόγιο.

Η Γκαλίνα έριξε ένα δεύτερο ποτήρι τσάι και το πρόσφερε στην Πόλυ. Ήταν το χρώμα του κεχριμπαριού. Μια λεπτή φέτα λεμονιού επέπλεε στην επιφάνεια. Το σαμοβάρι στο τέλος του βαγονιού λειτουργούσε ασταμάτητα για δώδεκα ώρες.

Η Πόλυ ήπιε μια γουλιά προσεκτικά από την άκρη του ποτηριού. Ήταν πολύ ζεστό και πολύ γλυκό.

"Το μεγαλύτερο μέρος αυτού του ταξιδιού είναι τα δέντρα," είπε η Γκαλίνα. "Οι άνθρωποι δεν το καταλαβαίνουν αυτό μέχρι να το ζήσουν. Κάθεσαι σε ένα τρένο για έξι μέρες και κοιτάς έξω τα δέντρα. Δεν υπάρχει τέλος σε αυτά."

Η τάιγκα αρχίζει πέρα από τον Βόλγα. Περίπου το σαράντα τοις εκατό της έκτασης της Ρωσίας είναι τάιγκα. Η χώρα περιέχει περίπου το είκοσι τοις εκατό όλων των δασών του κόσμου.

Η Πόλυ ήπιε μια δεύτερη γουλιά. Ο Πάβελ πληκτρολογούσε. Η Γκαλίνα επέστρεψε στο βιβλίο της. Έξω, τετρακόσια χιλιόμετρα πέρασαν σαν να ήταν μια συνεχής σημύδα.