Dalawang araw niyang inisip ang peregrine. Ang paraan ng pagtiklop nito ng mga pakpak. Ang sandaling mula sa pagkakaperch hanggang sa pagkawala. Gusto niyang malaman ang hugis nito, hindi sa isip kundi sa katawan. Kaya sa ikatlong umaga, bago pa mapuno ang mga paradahan ng bisita, hinanap ni Polly ang ibon.
Nakita niya ang isang peregrine malapit sa El Capitan, sa isang ledge na mga apat na raang metro ang taas. Isang lalaki ito, mas maliit kaysa sa babaeng nakita niya kasama si Tomas, kulay-abong slate sa likod, may puting guhit sa dibdib. May kinakain ito. Hindi na niya tiningnan nang mabuti kung ano iyon.
Umupo siya sa isang sanga ng manzanita mga limampung metro ang layo at naghintay.
Natapos ng peregrine ang pagkain nito, pinahid ang tuka sa bato, at tumingin sa kanya. Tumagilid ang ulo nito. Pagkatapos ay bumitaw ito sa ledge.
Hindi ito pumagaspas. Tinupi nito ang mga pakpak laban sa katawan, parang dahon na hinihila papasok sa tangkay, at bumagsak. Pinanood ni Polly ang pagbilis nito. Lumampas ang ibon sa kalagitnaan ng bangin sa loob ng dalawang segundo. Pagkatapos ay binuka nito ang mga pakpak, lumiko, umakyat palayo, at nawala sa likod ng isang pader ng bato.
Ang isang peregrine falcon sa pagsisid ay maaaring umabot ng 380 kilometro kada oras. Ito ang pinakamabilis na galaw ng anumang hayop sa mundo. Para makasabay sa bilis na iyon at hindi mawalan ng malay dahil sa hangin, ang mga peregrine ay may ikatlong talukap na pumipikit sa mata para hindi pumasok ang hangin, at may maliliit na kono sa kanilang mga butas ng ilong na kumikilos tulad ng kono sa harap ng isang jet engine, pinapabagal ang hangin na pumapasok sa kanilang mga baga. Sila ay ginawa para sa pagbagsak.
Hindi ginawa si Polly para sa pagbagsak. Ginawa siya para sa maiikling paglipad at tumpak na paglapag. Alam niya ito. Pero mas malaki ang kuryosidad kaysa sa kaalaman.
Read it. Then say it.
Shadow this paragraph in the PollyStop app — record yourself, see how close your pronunciation gets to a native speaker's, sentence by sentence. Free.
Lumipad siya pataas sa bangin patungo sa ledge na ginamit ng peregrine. Tumayo siya doon. Ang pagbagsak ay bumukas sa ilalim niya, halos patayo, nakakahilo. Malayo ang sahig ng lambak. Ang hangin ay umakyat sa kanya sa malamig na alon.
Tinupi niya ang kanyang asul-berdeng mga pakpak laban sa berdeng katawan. Tumagilid siya pasulong. Bumagsak siya.
Hindi ito pagsisid ng peregrine. Isa itong parrot na masyadong nagmamadali. Nagwawala siya. Pumasok ang hangin sa ilalim ng isang pakpak at sinubukang itumba siya. Nagwasto siya, nawala sa linya, nagwasto muli. Dalawampung metro pa lang, binuka niya ang mga pakpak at humugot mula rito sa isang maluwag, nahihiyang arko.
Lumapag siya sa isang sanga ng pine isang daang metro sa ibaba ng ledge. Huminga siya ng isang minuto. Pagkatapos ay ginawa niya ulit ito, mas maliit ngayon, mula sa mas mababang perch. Pagkatapos ay ginawa niya ito sa ikatlong beses, mas mababa pa.
Nang ang araw ay nasa tuktok na, nakagawa siya ng walong maiikling pagsisid at isang disenteng isa. Wala sa mga ito ang pagsisid ng peregrine. Lahat ng ito ay bahagyang mas mahusay kaysa sa huli.
Mula sa kung saan mas mataas sa bangin, inakala niyang narinig niya ang tawag ng peregrine. Sinabi niya sa sarili na marahil ay hindi ito tumatawa sa kanya. Marahil ay hangin lang iyon.
