Πίτσα και το Μακρύ Γεύμα

Η Κιάρα έκλεισε το εργαστήριο για το μακρύ ιταλικό γεύμα στη μία το μεσημέρι. "Το χταπόδι χρειάζεται κι αυτό ένα διάλειμμα," είπε. "Και εγώ το ίδιο. Έλα μαζί μου."

Η Πόλι κάθισε στον ώμο της Κιάρα, όπου τα γυαλιά της ακουμπούσαν τακτοποιημένα στον γιακά της εργαστηριακής ρόμπας. Η Κιάρα βγήκε στο φωτεινό μεσημέρι του πάρκου Βίλα Κομουνάλε και κατευθύνθηκε προς τα πάνω.

Η Νάπολη το μεσημέρι ήταν μια πόλη που έπαιρνε δεύτερη ανάσα. Τα παντζούρια που είχαν κλείσει για να προστατευτούν από τη ζέστη του πρωινού άρχισαν να ανεβαίνουν. Τα καφέ γέμιζαν με άνδρες με κοστούμια και γυναίκες με τακούνια. Η μυρωδιά που το πρωί ήταν αλάτι και πεύκο, τώρα είχε γίνει σκόρδο και τηγανισμένο λάδι και ντομάτα μαγειρεμένη σε δυνατή φωτιά.

Η Κιάρα την πήγε σε μια μικρή πιτσαρία σε ένα στενό δρομάκι κοντά στη Ριβιέρα ντι Κιάια. Η πινακίδα έγραφε ΝΤΑ ΜΙΚΕΛΕ - ΥΠΟΚΑΤΑΣΤΗΜΑ. Μέσα, τρεις άνδρες δούλευαν σε έναν ξυλόφουρνο που κάλυπτε τη μισή πίσω πλευρά του τοίχου. Η φωτιά ήταν τόσο καυτή που η Πόλι μπορούσε να τη νιώσει από την πόρτα.

Μια πίτσα στη Νάπολη δεν είναι αυτό που ο περισσότερος κόσμος αποκαλεί πίτσα. Είναι μια ναπολιτάνικη πίτσα, φτιαγμένη κάτω από συγκεκριμένους κανόνες που η πόλη έχει προστατεύσει για διακόσια χρόνια. Η ζύμη είναι από αλεύρι, νερό, αλάτι και μαγιά, τίποτα άλλο. Οι ντομάτες είναι Σαν Ματζάνο, καλλιεργημένες σε ηφαιστειακό έδαφος στις πλαγιές του Βεζούβιου. Το τυρί είναι φιορ ντι λάτε, φρέσκο από το πρωί. Ο βασιλικός προστίθεται στο τέλος, ωμός. Ο φούρνος λειτουργεί στους 485 βαθμούς Κελσίου. Η πίτσα ψήνεται για ενενήντα δευτερόλεπτα.

Ο πιτσαγιόλο, ένας βαρύς άνδρας με αλευρωμένα χέρια, έσπρωξε μια πίτσα μαργαρίτα σε μια ξύλινη φτυάρα και την έβαλε στον φούρνο. Ενενήντα δευτερόλεπτα αργότερα την έβγαλε. Η κρούστα είχε δημιουργήσει σκούρες κηλίδες που ονομάζονται λεοπάρδαλη. Το τυρί είχε λιώσει σε απαλές λίμνες. Τα φύλλα βασιλικού άρχισαν ήδη να μαραίνονται από τη θερμότητα.

Η πίτσα τρώγεται χωρίς μαχαίρι, σε διπλωμένα τέταρτα, με τα χέρια. Η Κιάρα έδωσε στην Πόλι ένα μικρό κομμάτι από την κρούστα της δικής της φέτας. Ήταν αλμυρή, καμένη εκεί που είχαν σχηματιστεί οι κηλίδες λεοπάρδαλης, και σχεδόν αβαρής. Η Πόλι κατάλαβε, με την πρώτη μπουκιά, γιατί η Νάπολη είχε περάσει δύο αιώνες προστατεύοντας αυτό το πράγμα. Η κρούστα είχε γεύση από φωτιά και ψωμί και αλάτι και το ηφαίστειο στην άλλη πλευρά του κόλπου.

Η Κιάρα έφαγε την πίτσα της σε πέντε γρήγορες διπλώσεις και ήπιε ένα μικρό ποτήρι ανθρακούχο μεταλλικό νερό. Απέναντι, ένας άνδρας και η ηλικιωμένη μητέρα του διαφωνούσαν στοργικά για την ποδοσφαιρική ομάδα. Έξω, μια Βέσπα περνούσε με θόρυβο.

"Υπάρχει μια θεωρία," είπε η Κιάρα, παίρνοντας το τελευταίο φύλλο βασιλικού, "ότι τα χταπόδια είναι έξυπνα επειδή ζουν λίγο. Πρέπει να μαθαίνουν γρήγορα. Εμείς είμαστε έξυπνοι επειδή ζούμε πολύ. Μπορούμε να αντέξουμε να μαθαίνουμε αργά. Η Πάστα θα μάθει όλα όσα ξέρει σε ίσως δύο χρόνια ακόμα. Εγώ θα μαθαίνω μέχρι να πεθάνω." Έβαλε το βασιλικό στο στόμα της. "Δεν υπάρχει κρίση σε αυτό. Είναι μόνο μια σκέψη."

Περπάτησαν πίσω στο ινστιτούτο αργά. Το απόγευμα ήταν ζεστό. Η Πόλι κάθισε στον ώμο της Κιάρα, και η πόλη κινήθηκε γύρω τους με τον αργό ρυθμό μιας ναπολιτάνικης ώρας γεύματος που δεν είχε πραγματικά τελειώσει ακόμα, και δεν θα τελείωνε πραγματικά μέχρι τις τρεις.