Zatoka Neapolitańska

Polly przybyła nad Zatokę Neapolitańską późnym rankiem. Woda miała kolor zielonego szkła. Wezuwiusz wznosił się po drugiej stronie zatoki, częściowo zasnuty mgłą, doskonale stożkowata góra, która pogrzebała Pompeje w 79 roku n.e. i nie wybuchła od 1944 roku. Powietrze pachniało solą, sosnami i olejem napędowym małych łodzi rybackich.

Podążała wzdłuż zakrzywienia linii brzegowej na zachód. Przez ulice Mergellina widziała pranie wiszące na balkonach, skutery lawirujące między samochodami i mężczyznę z drewnianym wózkiem sprzedającego cytryny wielkości jej własnej głowy.

Jej celem był budynek tuż przy wodzie w parku Villa Comunale: długa, ochrowo malowana włoska struktura neoklasyczna z wysokimi łukowatymi oknami. Mała mosiężna tabliczka głosiła STAZIONE ZOOLOGICA ANTON DOHRN. Poniżej, mniejszymi literami, FONDATA 1872.

Polly wiedziała o tym miejscu. Zostało założone przez niemieckiego zoologa o imieniu Anton Dohrn, który przybył do Neapolu w swoich dwudziestych latach, ponieważ zatoka była najbogatszym ekosystemem morskim w Europie i chciał ją badać. Zbudował instytut za własne pieniądze rodzinne i z pomocą innych naukowców. Był to najstarszy wciąż działający instytut biologii morskiej na świecie. Badał ośmiornice od 1873 roku.

Usiadła na kutym żelaznym ogrodzeniu przy wejściu. Młoda badaczka w białych butach i granatowym fartuchu laboratoryjnym otwierała tylne drzwi. Kobieta zobaczyła Polly. Nie wyglądała na zaskoczoną. "Sei in ritardo," powiedziała z uśmiechem. "Albo może wcześniej. Wchodź."

Tak właśnie Polly weszła tylnymi drzwiami do Stazione Zoologica.

Budynek pachniał wodą morską, słoną i czystą. Długie korytarze prowadziły między pomieszczeniami pełnymi akwariów. Przez szklane ściany widziała wstęgi sardynek poruszające się razem, małą ośmiornicę przyciśniętą do jednego rogu swojego akwarium, zająca morskiego powoli przesuwającego się po liściu wodorostu.

Badaczka miała na imię Chiara Bianchi. Studiowała poznanie głowonogów w tym instytucie od dziewięciu lat. Szybko szła. "Dyrektor jest w tym tygodniu w Sztokholmie," powiedziała. "Zobaczysz głównie mnie i zwierzęta. Ośmiornice są najmądrzejsze z naszych zwierząt. A przynajmniej najmądrzejsze z tych, o których jesteśmy pewni, że są świadome. Wciąż nie jesteśmy pewni co do zajęcy morskich."

Dotarły do wysokiego, okrągłego akwarium w cichym tylnym pokoju. Ręcznie napisana karta na boku głosiła PASTA, 2,3KG, GPO. Wewnątrz akwarium, w rogu, częściowo zwinięta w plastikowej rurze, była olbrzymia ośmiornica pacyficzna. Większość jej ciała miała kolor rury. Osiem ramion schludnie owiniętych wokół siebie. Jedno oko, złote i prostokątne, obserwowało je przez szkło.

Chiara postawiła swoją kawę na blacie. "Pasta," powiedziała, "poznaj Polly."

Ośmiornica się nie poruszyła. Jej skóra powoli przybrała miękki różowy kolor na krawędziach, gdzie dotykała rury. Polly przechyliła swoją rudą głowę. Ośmiornica niczego nie przechyliła, ale jej jedyne widoczne oko pozostało na niej.

"Możesz usiąść na krawędzi," powiedziała Chiara. "Nie ochlapie cię. Jest spokojna rano. Po południu staje się sprytna."