Amur

Szóstego poranka pociąg przemierzał rosyjski Daleki Wschód. Tajga znów zmieniła swój charakter. Dominującymi drzewami były teraz sosna koreańska, jesion mandżurski i dąb mongolski. Las wydawał się bliższy, jakoś bardziej namacalny, nawet z perspektywy pociągu. Mniejsze drzewa, większa różnorodność, plątanina pnączy na niższych pniach. To był umiarkowany las deszczowy rosyjskiego Dalekiego Wschodu, jeden z najbardziej wilgotnych lasów na świecie poza tropikami.

Polly była sama w przedziale. Pavel wysiadł w Ułan-Ude dwie noce temu. Żołnierz został przeniesiony do innego wagonu. Dwóch kolejnych pasażerów przewinęło się i wysiadło na mniejszych stacjach. Nową lokatorką górnej koi była szczupła kobieta około pięćdziesiątki, która spała większość dnia, a czytała nocą.

Jeden pociąg towarowy przejechał w przeciwnym kierunku. Miał prawie dwa kilometry długości. Przewoził drewno. Polly policzyła trzydzieści osiem platform, zanim przestała liczyć.

Pociąg dotarł do Chabarowska w środku poranka. Chabarowsk leży nad rzeką Amur, ósmą najdłuższą rzeką na świecie, która tworzy dużą część granicy między Rosją a Chinami. Z peronu Polly mogła zobaczyć rzekę przez przerwę między dwoma budynkami. Była szeroka. Miała kolor mocnej herbaty. Na drugim brzegu, ledwie widoczna przez mgłę, była już Chiny.

Polly zeskoczyła na peron. Przeszła wzdłuż pociągu. Dobrze było rozprostować nogi.

Żuraw dalekowschodni stał na skraju małego bagna w pobliżu stacji. Był to czarno-biały ptak z czerwonym wokół oka, prawie dwa metry wysoki, obserwujący pociąg z cierpliwością zwierzęcia, które widziało już wiele pociągów. Polly przechyliła swoją rudą głowę w jego stronę. Żuraw przechylił swoją głowę w odpowiedzi. Polly podeszła bliżej. Żuraw się nie poruszył.

Żuraw dalekowschodni jest jednym z najrzadszych żurawi na świecie. Pozostało ich może trzy tysiące, rozmnażających się głównie w dorzeczu Amuru. Ma długi, staranny taniec godowy, który trwa godzinami i wygląda dla ludzi jak akt poważnej godności. Żuraw przed Polly nie tańczył. Czekał.

Konduktor zagwizdał. Polly wskoczyła z powrotem do pociągu. Odwróciła się przy drzwiach i spojrzała na żurawia. Żuraw wciąż na nią patrzył. Potem bardzo powoli uniósł swoją długą szyję i odszedł, stawiając ostrożne kroki, w stronę bagna.

Pociąg ruszył z Chabarowska i skręcił na południe. Pacyfik był teraz mniej niż siedemset kilometrów stąd. Las za oknem stał się gęstszy. Rzeka biegła obok torów przez godzinę. Potem zniknęła.

W wagonie restauracyjnym na obiad kelner przyniósł Polly mały talerz pierogów z kwaśną śmietaną, bez pytania. Przez ostatnie trzy dni odkrył, co lubi. Pierogi były z wołowiną. Śmietana była ostra. Okno wagonu restauracyjnego obramowywało linię ciemnych wzgórz na horyzoncie. Ostatni łańcuch przed morzem.

Kobieta w przedziale Polly czytała tę samą książkę, którą czytała każdej nocy, ale teraz była w połowie. Samowar działał. Pociąg wygrywał swój rytm. Sześć dni tego stało się normą. Polly zauważyła, że zaczęła czuć, w jakiś cichy sposób, że ten pociąg to jej dom.