லூகாஸ் ஒரு காபி ஆர்டர் செய்து கஃபேயின் காலியான மூலையில் அமர்ந்தான். அவன் தன் புத்தகத்தை எடுத்து படிக்க முயன்றான். ஆனால் பக்கத்து மேசையில் இருந்த மனிதர் அவனைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.
"அது மிகவும் பழைய பதிப்பு," அந்த மனிதர் சொன்னார். லூகாஸ் தலை தூக்கிப் பார்த்தான். கஃபே சூடாக இருந்தபோதும் அந்த மனிதர் கனமான ஜாக்கெட் அணிந்திருந்தார். "நான் அந்த மாதிரி புத்தகங்களை விற்றுக் கொண்டிருந்தேன். இந்த மூலையைச் சுற்றி. இப்போது அந்தக் கடை இல்லை."
"இல்லையா?" லூகாஸ் கேட்டான். அவனுக்கு சங்கடமாக இருந்தது, ஆனால் இந்த உரையாடலை எப்படி விட்டு வெளியேறுவது என்று தெரியவில்லை. "என்ன மாதிரி கடை?"
Read it. Then say it.
Shadow this paragraph in the PollyStop app — record yourself, see how close your pronunciation gets to a native speaker's, sentence by sentence. Free.
அந்த மனிதர் மெதுவாக சிரித்தார். "பழைய புத்தகங்கள். நாற்பது வருடங்கள். பின்னர் அந்த கட்டடம் ஒரு வங்கிக்கு விற்கப்பட்டது. அந்த வங்கியும் மூன்று வருடங்களுக்கு முன்பு மூடப்பட்டது. இப்போது அது ஒரு துணிக் கடை." அவர் ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்தார். "நான் அந்த வழியாக செல்லும் போதெல்லாம், ஒரு நொடி மறந்து விடுகிறேன். கிட்டத்தட்ட உள்ளே போய்விடுவேன்."
லூகாஸ் தன் புத்தகத்தை மூடிவிட்டு கேட்டான். அந்த மனிதர் எதுவும் கேட்கவில்லை. அங்கே ஒரு காலத்தில் இருந்த இடத்தைப் பற்றி யாரிடமாவது சொல்ல வேண்டும் என்று அவருக்குத் தோன்றியது.
