பள்ளத்தாக்கின் மேல்

பாலி மெர்செட் பள்ளத்தாக்கின் வழியாக கீழே வந்தாள், அவளது சிவப்பு-ஆரஞ்சு நிறத் தலை பைன் மர சாறு மற்றும் கிரானைட் தூசியின் மணம் கொண்ட காற்றில் திரும்பியது. அவளது கீழே பள்ளத்தாக்கு திறந்தது. இருபுறமும் செங்குத்தான குன்றுகள். பியூட்டர் நிறத்தில் ஒரு ஆறு. நீண்ட பச்சை தரை.

அவள் ஏறி திரும்பினாள். வானத்தில் இருந்து, யோசமிடி பள்ளத்தாக்கு ஒரு பெரியவன் கல்லை வெட்டிய U போல தோன்றியது. அது மிக அருகில் இருந்தது. இருபது ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, ஆயிரம் மீட்டர் தடிமனான ஒரு பனிக்கட்டி இங்கு ஊர்ந்து சென்று, கிரானைட் கற்களை சுவரிலிருந்து பிடித்து தரையை சமன் செய்தது. அந்த பனியின் எதிர்மறை வடிவமாக இந்த பள்ளத்தாக்கு இருந்தது.

அவள் எல் காபிடானை நோக்கி வளைந்தாள். சுவர் ஒன்பது நூறு மீட்டர் உயரம் கொண்ட வெளிர் சாம்பல் நிறக் கல், கிட்டத்தட்ட செங்குத்தானது. இரண்டு சிறிய நிறப் புள்ளிகள் பாதி உயரத்தில் சுவரில் ஒட்டியிருந்தன. ஏறுபவர்கள். அவர்கள் அங்கே இரண்டு நாட்களாக இருந்தனர் மேலும் இரண்டு நாட்கள் அங்கேயே இருப்பார்கள்.

பாலி காற்றால் வளைந்த ஜெஃப்ரி பைன் மரத்தின் உச்சியில் அமர்ந்தாள். ஊதலின் வெயிலில் மரத்தலைகள் வெண்ணிலா மணம் கொண்டிருந்தன. இங்கிருந்து அவள் ஏறுபவர்களை தெளிவாகக் காண முடிந்தது. அவர்கள் ஒவ்வொரு அசைவையும் கவனமாகச் செய்தனர், சிறிய உலோக தகடுகளுக்கு நங்கூரமிட்டிருந்தனர். அவள் நீண்ட நிமிடம் பார்த்தாள். அவர்களில் யாரும் கீழே பார்க்கவில்லை.

ஒரு ரேஞ்சரின் பிக்கப் லாரி கீழே சாலையில் ஏறியது. பாலி அதை கவனித்தாள். அவளது பழைய தோழி ஒரு கிளி கூறியதின்படி, ஒரு பூங்காவை அறிய சிறந்த வழி வேலை செய்யும் ரேஞ்சரின் பயணியிடத்தில் இருந்து என்பதாக இருந்தது. அவள் அதைப் பற்றி சில நேரம் சிந்தித்தாள்.

அவள் தெற்கு விளிம்பில் மெதுவாக பறந்தாள், காற்றை எப்படியோ எடுத்துக் கொண்டாள். ஒரு வான்கோழி அவளை கடந்து ஒரு வெப்ப காற்றில் ஒரே முறை கூட அசையாமல் உயர்ந்தது. பாலி அவளது கண்ணாடிகளை காற்றுக்கு எதிராக நேராகச் சாய்த்துக் கொண்டு வான்கோழியின் ஏற்றத்தைப் பார்த்தாள்.

பள்ளத்தாக்கின் அடியில், காற்று வெப்பமாகவும் மரக்கிளைகளின் கீழே மங்கலாகவும் இருந்தது. அவள் விழுந்த சர்க்கரை பைன் மரத்தில் இறங்கி அவளது இறகுகளை அமைத்துக் கொண்டாள். பைன் மரம் அதன் அடியில் இரண்டு மீட்டர் அகலமாக இருந்தது. அது பல காலம் முன்பு விழுந்தது. ஏற்கனவே பாசி அதில் வேலை செய்துகொண்டிருந்தது.

மெர்செட் ஆறு பனிக்கட்டி உருகிய நீரால் பழுப்பு நிறமாக ஓடிக் கொண்டிருந்தது. பாலி கீழே குதித்து அவளது மஞ்சள் கால்களை அதன் நனைந்த மணலில் வைத்தாள். நீர் அவளது விரல்களை வலிக்க வைக்கும் அளவுக்கு குளிர்ந்திருந்தது.

பாதையில் ஒரு பூங்கா பலகையில் 'பார்வையாளர் மையத்திற்கு ஷட்டில்' என்று எழுதப்பட்டிருந்தது. பாலி இதை யோசித்தாள். பின்னர் அவள் அவளது நீல-பச்சை இறக்கைகளை நீட்டி, பள்ளத்தாக்கின் கீழே உள்ள ஷட்டில் நிறுத்தத்தை நோக்கி பறந்தாள்.

ஷட்டில் நீண்ட பச்சை பேருந்து, திறந்த ஜன்னல்களுடன் இருந்தது. பழுப்பு நிற சீருடையில் ஒரு பெண் ஓட்டுநராக இருந்தார். அவர் பாலியை ஆச்சரியமின்றி பார்த்தார். 'நீங்கள் பயணிக்கிறீர்களா?' பாலி அவளது தலையை சாய்த்தாள். அந்த பெண் கதவைத் திறந்தார்.

பாலி பேருந்தின் உள்ளே ஒரு ரெயிலிங்கில் குதித்தாள். பேருந்து நகர்ந்தது. வெளியே, எல் காபிடான் ஜன்னல்களின் வழியாக மெதுவாக திரும்பியது. பாலி ஏறுபவர்கள் மீண்டும் சிறியதாக மாறுவதைக் கவனித்தாள். நாளை அவள் மேலே ஏற ஒரு வழியை கண்டுபிடிப்பாள்.

ஷட்டில் பார்வையாளர் மையத்தில் நிறுத்தியது. பாலி ரெயிலிங்கில் இருந்தாள். ஓட்டுநர், 'கடைசி நிறுத்தம்,' என்று கூறினார் மற்றும் சிரித்தார். 'நீங்கள் விரும்பினால் இங்கே தூங்கலாம்.' பாலி அவளது தலையை அவளது இறக்கையின் கீழ் வைத்தாள். அவள் அப்படியே செய்தாள்.