Σταθμός Γιαροσλάβσκι

Ο Σταθμός Γιαροσλάβσκι στη Μόσχα έμοιαζε, από ψηλά, σαν μια τούρτα διακοσμημένη από έναν ενθουσιώδη. Πράσινοι και λευκοί πυργίσκοι. Στέγες με αιχμηρές κορυφές. Χρυσές λεπτομέρειες εκεί που δεν το περιμένεις. Ο αρχιτέκτονας, Φιοντόρ Σέχτελ, τον είχε σχεδιάσει το 1902 σε ένα στυλ που ονομάζεται Ρωσική Αναγέννηση, το οποίο σήμαινε κυρίως ότι έμοιαζε με μια παλιά ρωσική ξύλινη εκκλησία, αλλά χτισμένη από πέτρα και τρεις φορές μεγαλύτερη.

Η Πόλυ κατέβηκε χαμηλά μέσα από την ομίχλη της πόλης. Η Μόσχα τον Ιούνιο ήταν ζεστή και φωτεινή, οι μακριές βραδιές ενός βόρειου καλοκαιριού μόλις ξεκινούσαν. Έκανε έναν κύκλο γύρω από τον σταθμό και προσγειώθηκε στην σιδερένια τέντα πάνω από την κύρια είσοδο.

Ο Υπερσιβηρικός Σιδηρόδρομος ξεκινάει από εδώ. Εκτείνεται ανατολικά για 9,289 χιλιόμετρα, το μήκος ολόκληρης της ευρασιατικής ηπείρου, καταλήγοντας στο Βλαδιβοστόκ στον Ειρηνικό. Η γραμμή ολοκληρώθηκε το 1916. Είναι ακόμα η μεγαλύτερη σιδηροδρομική γραμμή στον κόσμο. Το κύριο τρένο, η Ρωσία, αναχωρεί από τον Σταθμό Γιαροσλάβσκι κάθε δεύτερη μέρα στη μία το μεσημέρι. Φτάνει στο Βλαδιβοστόκ επτά μέρες, επτά ζώνες ώρας, και μία ήπειρο αργότερα.

Η Πόλυ είχε θέση δίπλα στο παράθυρο. Ή, πιο συγκεκριμένα, της είχαν υποσχεθεί μια θέση δίπλα στο παράθυρο στο δεύτερης κατηγορίας διαμέρισμα 7, από έναν ελεγκτή που, μόλις είδε τα γυαλιά της και το μπλοκάκι της, αποφάσισε, λογικά, ότι αυτό δεν ήταν δικό του πρόβλημα.

Το διαμέρισμά της ήταν ένα μικρό δωμάτιο με ξύλινη επένδυση με δύο πάνω και δύο κάτω κουκέτες, ένα μικρό πτυσσόμενο τραπέζι ανάμεσά τους, και ένα βαρύ κουρτινιασμένο παράθυρο. Δύο από τις κουκέτες ήταν ήδη κατειλημμένες. Η μία ανήκε σε μια ήσυχη, συνταξιούχο γυναίκα με ένα μπεζ ζακέτα, που διάβαζε. Η άλλη ανήκε σε έναν νεαρό άνδρα στα είκοσί του με γένια και ένα λάπτοπ, που κοίταξε πάνω, είδε την Πόλυ, είπε "Εντάξει," και επέστρεψε στην πληκτρολόγηση.

Η Πόλυ πήδηξε πάνω στο τραπέζι και κοίταξε έξω από το παράθυρο. Η πλατφόρμα ήταν γεμάτη κίνηση. Μια οικογένεια αγκάλιαζε έναν γιο για αντίο. Ένας ελεγκτής έλεγχε ένα μπλοκάκι με πράσινο μελάνι. Ένας σαμοβάρι στη γωνία του βαγονιού σφύριζε ήσυχα.

Ακριβώς στη μία, το τρένο κινήθηκε.

Δεν έμοιαζε με αρχή. Έμοιαζε με το συμπέρασμα κάτι που είχε οργανωθεί για πολλά χρόνια. Οι τροχοί βρήκαν τον ρυθμό τους στα πρώτα δύο λεπτά και τον κράτησαν. Η πλατφόρμα γλίστρησε μακριά. Ο σταθμός έγινε ένα σχήμα στον ουρανό. Μετά εξαφανίστηκε.

Μέσα σε μισή ώρα, η Μόσχα είχε αραιώσει σε προάστια. Μέσα σε μία ώρα, τα προάστια είχαν αραιώσει σε ντάτσες, μικρά ξύλινα εξοχικά με περιποιημένους κήπους. Μέσα σε δύο ώρες, οι ντάτσες είχαν αραιώσει σε δάσος. Η Πόλυ κοίταξε τα γυαλιά της στην αντανάκλαση του παραθύρου και τα ίσιωσε πάνω στο ράμφος της.

Η ήσυχη γυναίκα με το μπεζ ζακέτα κοίταξε πάνω από το βιβλίο της. "Πρώτη φορά;" είπε με προσεκτικά αγγλικά. Η Πόλυ έγειρε το κόκκινο κεφάλι της. Η γυναίκα χαμογέλασε. "Είναι μακρύς δρόμος. Τακτοποιήσου."