Przekraczając Ural

Trzeciego ranka pociąg zatrzymał się w Jekaterynburgu. Galina już wcześniej wysiadła w nocy. Pavel wciąż spał. Dwoje nowych pasażerów zajęło puste miejsca: żołnierz, może dwudziestoletni, w mundurze zbyt czystym, by był już noszony, oraz starszy mężczyzna z siwo-żółtymi włosami i pudełkiem na przynęty wędkarskie.

Polly podskoczyła do okna.

Jekaterynburg to największe miasto na Uralu. Góry Ural dzielą Europę od Azji. Nie są wysokie, raczej przypominają długie, zużyte pasmo niż mur. Ale są stare. Pięćset milionów lat temu Ural był już głównym pasmem górskim. Przez pół miliarda lat były ścierane, a mimo to wciąż istnieją. To jedne z najstarszych gór na Ziemi.

Kolej Transsyberyjska przecina Ural przez Jekaterynburg. Na 1777. kilometrze linii znajduje się mały znacznik, który mówi EUROPA po jednej stronie i AZJA po drugiej. Konduktor powiedział Polly z lekkim uśmiechem, że znacznik to turystyczny wynalazek. Prawdziwa granica, geograficznie, nie jest w czystym punkcie. Linia podziału biegnie mniej więcej wzdłuż wododziału rzeki Ural.

Ale symboliczne przekroczenie było istotą.

Nowy pasażer z pudełkiem na przynęty otworzył je i rozłożył swoje przynęty na stole. Ułożył je według kolorów.

"Gdzie łowisz ryby?" zapytała Polly.

Spojrzał na nią. "Nad Bajkałem," powiedział. "Za trzy dni. Omul. Łosoś Bajkału. Nie znajdziesz go nigdzie indziej na świecie." Wskazał na zielono-srebrną błystkę. "Tego używam."

Kilka godzin później, w pobliżu Pervouralska, pociąg zwolnił mijając mały biały obelisk na polanie. EUROPA po jednej stronie. AZJA po drugiej. Troje turystów machało do pociągu. Pavel podniósł jedną rękę znad laptopa i pomachał z powrotem.