உரால்களை கடக்க

மூன்றாவது காலை, ரயில் யெகதெரின்பர்கில் நின்றது. கலினா இரவிலேயே சென்றுவிட்டார். பாவல் இன்னும் தூங்கிக்கொண்டிருந்தார். இரண்டு புதிய பயணிகள் காலியான படுக்கைகளை எடுத்துக்கொண்டனர்: ஒரு இருபது வயது சுமார் வயது கொண்ட சிப்பாய், அவனது சீருடை இன்னும் அணியப்படாத அளவுக்கு சுத்தமாக இருந்தது, மற்றொருவர் பழைய மனிதர், சாம்பல்-மஞ்சள் முடி மற்றும் மீன் பிடிக்கும் பெட்டியுடன்.

பாலி ஜன்னலுக்கு அருகே சென்று நின்றாள்.

யெகதெரின்பர்க் உரால்களில் மிகப்பெரிய நகரம். உரால் மலைகள் ஐரோப்பாவையும் ஆசியாவையும் பிரிக்கின்றன. அவை உயரமானவை அல்ல, ஒரு நீண்ட kulai போலவே, ஒரு சுவர் அல்ல. ஆனால் அவை பழையவை. ஐந்நூறு மில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே, உரால்கள் ஒரு பெரிய மலைத்தொடராக இருந்தன. அவை அரை பில்லியன் ஆண்டுகளாக kulai போட்டு, இன்னும் இருக்கின்றன. உலகின் பழைய மலைகளில் சில.

டிரான்ஸ்-சைபீரியன் ரயில் யெகதெரின்பர்க் வழியாக உரால்களை கடக்கிறது. கிலோமீட்டர் 1,777ல் ஒரு சிறிய குறியீடு உள்ளது, ஒரு பக்கம் ஐரோப்பா என்று, மற்றொரு பக்கம் ஆசியா என்று. கண்டக்டர் பாலியிடம் சிறிய புன்னகையுடன், அந்த குறியீடு ஒரு சுற்றுலா கண்டுபிடிப்பு என்று சொன்னார். உண்மையான எல்லை, புவியியல் ரீதியாக, ஒரு தெளிவான புள்ளியில் இல்லை. பிரிப்பு கோடு சுமார் உரால் நதியின் நீர்ப்பிடிப்பு பகுதிக்குள் செல்கிறது.

ஆனால் அந்த சின்னமான கடத்தல் முக்கியமானது.

புதிய பயணி மீன் பிடிக்கும் பெட்டியை திறந்து, தனது கவர்ச்சிகளை மேசையில் வைத்தார். அவற்றை நிறத்தின்படி ஒழுங்குபடுத்தினார்.

"நீங்கள் எங்கு மீன் பிடிக்கிறீர்கள்?" பாலி கேட்டாள்.

அவர் மேலே பார்த்தார். "பைகால் ஏரி," அவர் சொன்னார். "மூன்று நாட்களில். ஓமுல். பைகாலின் சால்மன். இதை உலகின் மற்றெங்கும் காண முடியாது." அவர் ஒரு பச்சை-வெள்ளி நிற ஸ்பூனை காட்டினார். "இதுதான் நான் பயன்படுத்துவது."

சில மணி நேரம் கழித்து, பெர்வூரால்ஸ்க்கு அருகே, ரயில் ஒரு சிறிய வெள்ளை ஒபெலிஸ்க் அருகே மெதுவாக சென்றது. ஒரு பக்கம் ஐரோப்பா. மற்றொரு பக்கம் ஆசியா. மூன்று சுற்றுலாப் பயணிகள் ரயிலை நோக்கி கையசைத்தனர். பாவல் தனது மடிக்கணினியிலிருந்து ஒரு கையை தூக்கி கையசைத்தார்.

ஒபெலிஸ்க் விலகியது. ரயில் ஒரு சிறிய தெருவை கடக்கிறீர்கள் போல ஒரு கண்டத்தை கடந்து விட்டது.