Διασχίζοντας τα Ουράλια

Το τρίτο πρωί, το τρένο σταμάτησε στο Γεκατερίνμπουργκ. Η Γκαλίνα είχε ήδη φύγει τη νύχτα. Ο Πάβελ κοιμόταν ακόμα. Δύο νέοι επιβάτες είχαν πάρει τις άδειες κουκέτες: ένας στρατιώτης περίπου είκοσι χρονών με μια στολή τόσο καθαρή που δεν είχε φορεθεί ακόμα, και ένας μεγαλύτερος άντρας με γκριζοκίτρινα μαλλιά και ένα κουτί με αλιευτικά εργαλεία.

Η Πόλυ πήδηξε στο παράθυρο.

Το Γεκατερίνμπουργκ είναι η μεγαλύτερη πόλη στα Ουράλια. Τα Ουράλια Όρη χωρίζουν την Ευρώπη από την Ασία. Δεν είναι ψηλά, περισσότερο μια μακρόστενη φθαρμένη ράχη παρά ένας τοίχος. Αλλά είναι παλιά. Πριν πεντακόσια εκατομμύρια χρόνια, τα Ουράλια ήταν ήδη μια σημαντική οροσειρά. Έχουν φθαρεί για μισό δισεκατομμύριο χρόνια και είναι ακόμα εκεί. Είναι από τα αρχαιότερα βουνά στη Γη.

Η Υπερσιβηρική διασχίζει τα Ουράλια μέσω του Γεκατερίνμπουργκ. Υπάρχει ένας μικρός δείκτης στο χιλιόμετρο 1.777 της γραμμής που λέει ΕΥΡΩΠΗ από τη μία πλευρά και ΑΣΙΑ από την άλλη. Ο ελεγκτής είπε στην Πόλυ, με ένα μικρό χαμόγελο, ότι ο δείκτης ήταν μια τουριστική εφεύρεση. Το πραγματικό σύνορο, γεωγραφικά, δεν ήταν σε καθαρό σημείο. Η διαχωριστική γραμμή τρέχει περίπου κατά μήκος της λεκάνης απορροής του ποταμού Ουράλ.

Αλλά η συμβολική διάβαση ήταν το σημείο.

Ο νέος επιβάτης με το κουτί αλιευτικών εργαλείων το άνοιξε και έβαλε τα δολώματά του στο τραπέζι. Τα τακτοποίησε κατά χρώμα.

"Πού ψαρεύετε;" ρώτησε η Πόλυ.

Αυτός κοίταξε πάνω. "Στη λίμνη Βαϊκάλη," είπε. "Σε τρεις μέρες. Ομούλ. Ο σολομός της Βαϊκάλης. Δεν θα τον βρείτε πουθενά αλλού στον κόσμο." Έδειξε ένα πράσινο-ασημί κουτάλι. "Αυτό χρησιμοποιώ."

Λίγες ώρες αργότερα, κοντά στο Περβούραλσκ, το τρένο επιβράδυνε δίπλα από έναν μικρό λευκό οβελίσκο σε ένα ξέφωτο. ΕΥΡΩΠΗ από τη μία πλευρά. ΑΣΙΑ από την άλλη. Τρεις τουρίστες χαιρέτησαν το τρένο. Ο Πάβελ σήκωσε το ένα χέρι από το φορητό του υπολογιστή και χαιρέτησε πίσω.