De Redacteur van Zichzelf

Op de zesde ochtend zette Chiara koffie voor hen beiden en ging zitten in de stoel naast de tank. Pasta hing ondersteboven in een hoek van het glas, de klokvorm van haar lichaam pulseerde zachtjes. Haar armen zweefden om haar heen als een trage bloem.

"Er is nog iets dat ik je wil vertellen," zei Chiara, "en ik wil het langzaam vertellen, want het is het vreemdste dat ik weet over octopussen."

Polly zat op de rand.

"Octopussen kunnen hun eigen RNA in real-time aanpassen," zei Chiara. "Het is iets dat ze voortdurend doen. Geen enkel ander dier doet dit in het tempo dat een octopus en enkele verwante koppotigen doen."

Ze pauzeerde. Ze wist dat het volgende deel zorgvuldigheid vereiste.

DNA is het langetermijnplan van een dier. Het verandert niet veel. RNA is de werkende kopie. De cel maakt RNA van DNA wanneer het een eiwit moet bouwen. Bij de meeste dieren komt het RNA bijna exact overeen met het DNA.

Bij octopussen komt het RNA niet overeen. Terwijl het RNA wordt gemaakt, herschrijft de cel delen ervan. De meeste van deze aanpassingen gebeuren in de delen van het genoom die het zenuwstelsel opbouwen. Het zenuwstelsel van een octopus, in het bijzonder, wordt voortdurend opgebouwd en herbouwd met deze aanpassingen.

"Waarom?" zei Chiara, voordat Polly kon vragen. "We hebben een theorie. RNA-bewerking is omkeerbaar. DNA-mutatie is dat niet. Een octopus kan zijn zenuwstelsel aanpassen als reactie op de temperatuur van het water of de chemie van het voedsel dat hij eet. Hij kan zijn eigen brein ter plekke afstemmen. Het nadeel is dat het genoom zelf, het langetermijnplan, niet veel heeft kunnen evolueren. De soort zit min of meer vast aan hetzelfde DNA, al tientallen miljoenen jaren. Ze hebben kortetermijnflexibiliteit betaald met langetermijnstagnatie."

Polly keek naar Pasta die dreef. Het lichaam van de octopus pulseerde langzaam. De huid nabij de ogen flikkerde door een zachte puls van roze en bleke bruintinten.

"Elke individuele octopus," zei Chiara, "is een iets ander dier dan elke andere, op een manier die jij en ik en andere papegaaien niet zijn. Hetzelfde DNA. Maar de werkende machine wordt elke keer opnieuw gebouwd, voor dat water en dat voedsel. Ze zijn individuele breinen op een manier die misschien geen enkel ander dier op aarde is."

Ze dronk haar koffie.

"Het is ook waarom," zei ze, "twee octopussen die hetzelfde doolhof krijgen, het op compleet verschillende manieren kunnen oplossen. Pasta loste het doolhof op met twee samenwerkende armen. We hadden vorig jaar een andere octopus die er drie gebruikte. We hadden er nog een die een uur wachtte en toen rechtstreeks met het lichaam erin ging. Ze lossen niet hetzelfde probleem op met hetzelfde brein. Ze lossen het elk op met het brein dat ze voor zichzelf hebben gemaakt."

Pasta's oog ging open en dicht. De armen zweefden.

Polly dacht aan haar eigen brein. Het was niet in real-time aangepast. Het was één keer gebouwd, zoals de meeste breinen worden gebouwd, en was nu gewoon van haar. Ze benijdde Pasta niet om de flexibiliteit. Maar ze vond het heel fijn om te weten dat dieren zoals Pasta bestonden.

Chiara stond op. "Ik moet een subsidieaanvraag schrijven," zei ze. "Blijf jij vanmorgen bij haar, als je wilt."

Polly bleef.