De Redacteur van Zichzelf

Op de zesde ochtend maakte Chiara koffie voor hen beiden en ging naast de tank zitten. Pasta hing ondersteboven in een hoek van het glas. Haar lichaam belde zachtjes. Haar armen zweefden om haar heen als een langzame bloem.

"Er is nog iets dat ik je wil vertellen," zei Chiara, "en ik wil het langzaam vertellen, want het is het vreemdste dat ik over octopussen weet."

Polly zat op de rand.

"Octopussen kunnen hun eigen RNA in real-time bewerken," zei Chiara. "Geen enkel ander dier doet dit zo vaak als zij."

DNA is het langetermijnplan van een dier. Het verandert niet veel in een leven. RNA is de werkende kopie. De cel maakt RNA van DNA wanneer het een eiwit moet bouwen. Bij de meeste dieren komt het RNA precies overeen met het DNA.

Bij octopussen komt het RNA niet overeen. Terwijl het RNA wordt gemaakt, herschrijft de cel delen ervan. De meeste van deze bewerkingen gebeuren in de delen die het zenuwstelsel opbouwen.

"Waarom?" zei Chiara. "RNA-bewerking is omkeerbaar. DNA-mutatie is dat niet. Een octopus kan zijn zenuwstelsel aanpassen aan de temperatuur van het water of de chemie van zijn voedsel. Het stemt zijn eigen brein af. De prijs is dat de soort zelf niet veel heeft kunnen evolueren. Ze betaalden voor kortetermijnflexibiliteit met langetermijnstabiliteit."

Pasta zweefde. Haar huid bij de ogen flikkerde door zachte roze en bleke bruinen.

"Elke individuele octopus," zei Chiara, "is een iets ander dier dan elke andere, op een manier die jij en ik en andere papegaaien niet zijn. Hetzelfde DNA, maar de werkende machine wordt elke keer opnieuw gebouwd, voor dat water en dat voedsel."

Polly dacht aan haar eigen brein. Het was één keer gebouwd, zoals de meeste breinen worden gebouwd, en was nu gewoon van haar. Ze benijdde Pasta niet om de flexibiliteit. Maar ze vond het erg fijn om te weten dat dieren zoals Pasta bestonden.