Διασχίζοντας τα Ουράλια

Το τρίτο πρωί, το τρένο σταμάτησε στο Γεκατερίνμπουργκ. Η Γκαλίνα είχε ήδη κατέβει. Είχε αποβιβαστεί τις μικρές ώρες σε έναν σταθμό που η Πόλι είχε κοιμηθεί, με μια αγκαλιά και ένα μικρό κύμα που η Πόλι μόλις είχε καταγράψει μέσα από την ομίχλη. Ο Πάβελ κοιμόταν ακόμα. Δύο νέοι επιβάτες είχαν πάρει τις κενές κουκέτες στη νύχτα: ένας στρατιώτης περίπου είκοσι ετών με μια στολή που ήταν πολύ καθαρή για να έχει φορεθεί ακόμα, και ένας μεγαλύτερος άνδρας με γκρι-κίτρινα μαλλιά και ένα κουτί με ψαρευτικά εργαλεία.

Η Πόλι πήδηξε στο παράθυρο.

Το Γεκατερίνμπουργκ είναι η μεγαλύτερη πόλη στα Ουράλια. Τα Ουράλια Όρη χωρίζουν την Ευρώπη από την Ασία. Δεν είναι ψηλά, περισσότερο μια μακρά φθαρμένη κορυφογραμμή παρά ένας τοίχος. Αλλά είναι παλιά. Πεντακόσια εκατομμύρια χρόνια πριν, όταν η υπερ-ήπειρος της Πανγαίας σχηματιζόταν, τα Ουράλια ήταν ήδη μια σημαντική οροσειρά. Έχουν φθαρεί για μισό δισεκατομμύριο χρόνια και είναι ακόμα εκεί. Είναι μερικά από τα παλαιότερα βουνά στη Γη.

Η Υπερσιβηρική διασχίζει τα Ουράλια μέσω του Γεκατερίνμπουργκ. Υπάρχει ένας μικρός δείκτης στο χιλιόμετρο 1.777 της γραμμής που λέει ΕΥΡΩΠΗ από τη μία πλευρά και ΑΣΙΑ από την άλλη. Κάθε Ρώσος επιβάτης που είχε συναντήσει η Πόλι εκείνο το πρωί της είχε μιλήσει για αυτόν τον δείκτη. Μερικοί από αυτούς κατέβηκαν από το τρένο στο Περβούραλσκ, τον σταθμό πιο κοντά στον δείκτη, και περπάτησαν για να βγάλουν φωτογραφίες. Ο ελεγκτής της είπε, με ένα μικρό χαμόγελο, ότι ο δείκτης ήταν μια τουριστική εφεύρεση. Το πραγματικό σύνορο, γεωγραφικά, δεν ήταν σε ένα καθαρό σημείο στον χάρτη. Η διαχωριστική γραμμή τρέχει περίπου κατά μήκος της λεκάνης απορροής του ποταμού Ουράλ, που είναι ο ίδιος μια μακρά καμπύλη παρά μια γραμμή.

Αλλά η συμβολική διάβαση ήταν το σημείο.

Το τρένο έφυγε από το Γεκατερίνμπουργκ προς χαμηλούς λόφους καλυμμένους με πεύκα και έλατα. Το δάσος είχε αλλάξει από την προηγούμενη μέρα. Οι λευκές σημύδες ήταν ακόμα εκεί, αλλά τώρα αναμειγνύονταν με πιο σκούρα κωνοφόρα. Η γη ήταν πιο ζαρωμένη. Μικρά ποτάμια έτρεχαν σε ρηχές κοιλάδες.

Ο νέος επιβάτης με το κουτί ψαρευτικών εργαλείων το άνοιξε και άπλωσε τα δολώματά του στο μικρό τραπέζι. Τα τακτοποίησε κατά χρώμα. Δεν φαινόταν να χρειάζεται κανένα από αυτά εκείνη τη στιγμή. Απλά ήθελε να τα έχει έξω.

"Πού ψαρεύετε;" ρώτησε προσεκτικά η Πόλι.

Αυτός κοίταξε πάνω. Δεν φάνηκε να εκπλήσσεται που ένας παπαγάλος μίλησε. "Στη λίμνη Βαϊκάλη," είπε. "Σε τρεις μέρες. Ομούλ. Ο σολομός της Βαϊκάλης. Δεν θα το βρείτε πουθενά αλλού στον κόσμο." Έδειξε ένα συγκεκριμένο πράσινο-ασημί κουτάλι. "Αυτό χρησιμοποιώ."

Η Πόλι έγειρε το κόκκινο κεφάλι της. Ο άνδρας έκλεισε το κουτί ψαρευτικών εργαλείων.

Λίγες ώρες αργότερα, κοντά στο Περβούραλσκ, το τρένο επιβράδυνε περνώντας από ένα μικρό λευκό οβελίσκο σε ένα ξέφωτο. Ο οβελίσκος είχε μια μεταλλική πλάκα στη μία πλευρά που έγραφε ΕΥΡΩΠΗ στα κυριλλικά. Η πλάκα στην άλλη πλευρά έγραφε ΑΣΙΑ. Μια μικρή ομάδα τριών τουριστών έβγαζε φωτογραφία. Χαιρέτησαν το τρένο. Ο Πάβελ, τώρα ξύπνιος, σήκωσε το χέρι του από το λάπτοπ του και χαιρέτησε πίσω.

Ο οβελίσκος γλίστρησε πίσω τους. Τα πεύκα έκλεισαν ξανά. Το τρένο είχε διασχίσει μια ήπειρο όπως θα μπορούσε να διασχίσει κανείς έναν μικρό δρόμο.