Amur

Szóstego ranka pociąg przemierzał rosyjski Daleki Wschód. Tajga zmieniła swój charakter. Drzewa to teraz koreańska sosna, mandżurski jesion i mongolski dąb. Las wydawał się bliżej. To umiarkowany las deszczowy rosyjskiego Dalekiego Wschodu, jeden z najbardziej wilgotnych lasów na świecie poza tropikami.

Polly była sama w przedziale. Pavel wysiadł w Ułan-Ude. Żołnierz przeniósł się do innego wagonu. Nową lokatorką górnej koi była szczupła kobieta, która spała przez większość dnia.

Pociąg towarowy minął ich w przeciwnym kierunku. Miał prawie dwa kilometry długości, przewożąc drewno. Polly policzyła trzydzieści osiem platform, zanim przestała.

Pociąg dotarł do Chabarowska w środku poranka. Chabarowsk leży nad rzeką Amur, ósmą najdłuższą rzeką na świecie. Amur tworzy dużą część granicy między Rosją a Chinami. Z peronu Polly mogła zobaczyć rzekę przez przerwę między dwoma budynkami. Była szeroka. Miała kolor mocnej herbaty. Na drugim brzegu, przez mgłę, były Chiny.

Polly zeskoczyła i przeszła wzdłuż pociągu.

Żuraw dalekowschodni stał na skraju małego bagna w pobliżu stacji. Prawie dwa metry wzrostu, czarno-biały z czerwonym wokół oka. Żuraw dalekowschodni to jeden z najrzadszych żurawi na świecie. Może trzy tysiące pozostało, rozmnażając się głównie w dorzeczu Amuru.

Polly przechyliła głowę na jego widok. Żuraw przechylił głowę w odpowiedzi. Polly podeszła bliżej. Żuraw się nie ruszył.

Konduktor zagwizdał. Polly wróciła do pociągu. Odwróciła się i spojrzała na żurawia. Żuraw wciąż na nią patrzył. Potem bardzo powoli uniósł swoją długą szyję i odszedł, w zamierzonych krokach, w stronę bagna.